Bu 50 watt'lık güç amplifikatörü devresi de bir klasiktir. Örneğin, güçlendirilmiş mikserler, aktif hoparlörler, enstrüman amplifikatörleri veya biraz daha güçlü hi-fi ekipmanlarıyla evrensel kullanım için uygundur. Bu tür devreleri eskiden parti müziği çalmak için kullanırdım. 15 watt'lık güç amplifikatörü gibi, bu da iki özdeş güç transistörüne sahip yarı tamamlayıcı bir çıkış katıdır. Daha güçlü transistörler ve daha yüksek besleme voltajının yanı sıra temel fark, ek bir ön amplifikatör katının dahil edilmesidir. Sonuç olarak, yüksek bir açık döngü kazancı elde edilir ve daha etkili bir negatif geri besleme uygulanabilir. Bu geri besleme, ilk ön amplifikatör transistörünün (BC307A) emitöründeki 2,2 kΩ'luk direncin 100 Ω'luk dirence oranıyla belirlenir ve tüm devrenin voltaj kazancını belirler. Belirtilen bileşen değerleriyle, bu değer 20'dir; bu da güç amplifikatörünün bir voltun biraz üzerinde bir giriş voltajıyla tam güce veya hatta aşırı yüklenebilir hale getirilebileceği anlamına gelir.
Daha güçlü negatif geri besleme, daha düşük toplam harmonik bozulma (THD) ile sonuçlanır. Tam çıkışta yalnızca yaklaşık %1'e ulaşır ve daha düşük çıkış seviyelerinde bunun önemli ölçüde altında kalır. Frekans tepkisi, duyulabilir frekans aralığının tamamını kapsar (yaklaşık 16–20.000 Hz). Güç frekans tepkisi, güç amplifikatörlerinde genellikle göz ardı edilir. Frekans tepkisi yalnızca kazancı ve üst ve alt limitlerindeki düşüşünü ifade ederken, güç frekans tepkisi, elde edilebilir gücün bu limitlerde ne kadar düştüğünü gösterir. 3 dB'lik bir düşüşe (gücün yarısı) dayanarak, bu devrenin güç frekans tepkisi yaklaşık 30–15.000 Hz'dir. Bu nedenle, elektronik dans müziği (tekno, vb.) gibi güçlü bas içeren müziklerde, ikincisinin güç frekans tepkisi 10 Hz'e kadar uzanıyorsa, bu amplifikatör 25W'lık bir amplifikatörden daha sessiz olabilir. Özellikle bas ses aralığında çok fazla güce ihtiyaç duyulurken, 10 Hz'de 3dB'lik bir düşüşle, duyma alt sınırındaki güç düşüşünün zaten ihmal edilebilir düzeyde olduğu varsayılabilir.
Bu devrede, çıkış katının durgun akımı bir transistör (BC237B) ile stabilize edilir. Transistör, çıkış katı soğutucusuna termal olarak bağlanmalı ve bu nedenle üzerine monte edilmelidir. Bu daha etkili devre tasarımı, amplifikatör uzun süre güç sınırında çalıştırıldığında avantajlıdır. 15W amplifikatörde olduğu gibi, bu çıkış katında da elektronik koruma devresi bulunmadığından, çalışma sırasında hoparlör hattındaki kısa devrelerden kesinlikle kaçınılmalıdır. Hoparlör hattındaki sigorta bir miktar koruma sağlar. Bu nedenle asla devre dışı bırakılmamalı veya daha yüksek değerli bir sigortayla değiştirilmemelidir. Bu tür devrelerde, özellikle daha ucuz çıkış transistörleri kullanıldığında, ikincil arıza nedeniyle beklenmedik arızalar da mümkündür. Bunu önlemek için, çıkış transistörlerinin tabanlarındaki 100Ω'luk dirençler daha yüksek değerlere sahip olmamalıdır. Daha küçük değerler (örneğin, 39Ω) daha fazla güvenilirlik sağlar. Sürücü transistörlerinin aşırı yüklenmesini önlemek için bunlar da soğutulmalıdır.
Daha güçlü negatif geri besleme, daha düşük toplam harmonik bozulma (THD) ile sonuçlanır. Tam çıkışta yalnızca yaklaşık %1'e ulaşır ve daha düşük çıkış seviyelerinde bunun önemli ölçüde altında kalır. Frekans tepkisi, duyulabilir frekans aralığının tamamını kapsar (yaklaşık 16–20.000 Hz). Güç frekans tepkisi, güç amplifikatörlerinde genellikle göz ardı edilir. Frekans tepkisi yalnızca kazancı ve üst ve alt limitlerindeki düşüşünü ifade ederken, güç frekans tepkisi, elde edilebilir gücün bu limitlerde ne kadar düştüğünü gösterir. 3 dB'lik bir düşüşe (gücün yarısı) dayanarak, bu devrenin güç frekans tepkisi yaklaşık 30–15.000 Hz'dir. Bu nedenle, elektronik dans müziği (tekno, vb.) gibi güçlü bas içeren müziklerde, ikincisinin güç frekans tepkisi 10 Hz'e kadar uzanıyorsa, bu amplifikatör 25W'lık bir amplifikatörden daha sessiz olabilir. Özellikle bas ses aralığında çok fazla güce ihtiyaç duyulurken, 10 Hz'de 3dB'lik bir düşüşle, duyma alt sınırındaki güç düşüşünün zaten ihmal edilebilir düzeyde olduğu varsayılabilir.
Bu devrede, çıkış katının durgun akımı bir transistör (BC237B) ile stabilize edilir. Transistör, çıkış katı soğutucusuna termal olarak bağlanmalı ve bu nedenle üzerine monte edilmelidir. Bu daha etkili devre tasarımı, amplifikatör uzun süre güç sınırında çalıştırıldığında avantajlıdır. 15W amplifikatörde olduğu gibi, bu çıkış katında da elektronik koruma devresi bulunmadığından, çalışma sırasında hoparlör hattındaki kısa devrelerden kesinlikle kaçınılmalıdır. Hoparlör hattındaki sigorta bir miktar koruma sağlar. Bu nedenle asla devre dışı bırakılmamalı veya daha yüksek değerli bir sigortayla değiştirilmemelidir. Bu tür devrelerde, özellikle daha ucuz çıkış transistörleri kullanıldığında, ikincil arıza nedeniyle beklenmedik arızalar da mümkündür. Bunu önlemek için, çıkış transistörlerinin tabanlarındaki 100Ω'luk dirençler daha yüksek değerlere sahip olmamalıdır. Daha küçük değerler (örneğin, 39Ω) daha fazla güvenilirlik sağlar. Sürücü transistörlerinin aşırı yüklenmesini önlemek için bunlar da soğutulmalıdır.
